خروج

مشخصات طرح

عنوان طرح : بررسی تاثیرطب فشاری بر تهوع و استفراغ درعمل جراحی سزارین تحت بی حسی نخاعی

بررسی تاثیرطب فشاری بر تهوع و استفراغ درعمل جراحی سزارین تحت بی حسی نخاعی	عنوان پايان نامه
Effects of Acupressure on nausea and vomiting after Cesarean section under spinal anesthesia	(عنوان پايان نامه (انگليسي
بیحسی اسپاینال ، طب فشاری ، سزارین ، تهوع واستفراغ	(واژگان كليدي (4-6 واژه
دانشگاه علوم پزشكي اروميه	سازمان اجرا کننده طرح
-------	نام ساير مراکز در صورت چند مرکزي
چاپ مقاله	نتايج طرح علاوه بر گزارش نهايي به چه صورتي ارائه خواهد شد
بخش درمان(پزشك-بيمار)	چه گروهي از نتايج طرح مي‌توانند منتفع گردند؟
بين المللي	نتايج طرح در چه محدوده جغرافيايي کاربرد خواهد داشت؟
---------	- فهرست پژوهشهاي قبلي که محقق به عنوان مجري بوده و متون منتشر شده (کتاب، مقاله و ...) مجري در 5 سال اخير:
تهوع واستفراغ ازعوارض شایع حین وپس ازعمل جراحی وبیهوشی میباشد . اینحالت علاوه براینکه برای بیماران ناخوشایند است ،ممکنست باعث بروزعوارضی برای ایشان گردد .تهوع(Nausea)اصطلاحابه احساسی گفته میشودکه ازقریب الوقوع بودن استفراغ خبرداده ودرحلق و اپیگاستر بیمار احساس میشود. استفراغ (Vomiting)  به خروج محتویات معده ازطریق دهان همراه بافشارگفته میشودکه معمولابدنبال تهوع بروزمیکند(1) . علیرغم اینکه تهوع واستفراغ پس ازعمل جراحی (PONV=PostOperativeNausea&Vomiting) بطور معمول خودبخود محدود شونده است، ولی برخی مواردعوارض جدی وشدیدناشی ازاستفراغ  ممکنست بروزنمایدکه شامل:آسپیراسیون محتویات معده،باز شدن بخیه های محل عمل،پارگی مری ،آمفیزم زیرجلدی وپنوموتوراکس میباشد(2) .تاخیر درترخیص از اطاق ریکاوری وبیمارستان ،اختلالات الکترولیتی وکاهش آب بدن(دهیدراتاسیون) نیزازعوارض دیگرتهوع واستفراغ پس ازعمل جراحی میباشند(3) . توکسینها و دارو های موجوددرجریان خون باتحریکمنطقه تحریک گیرنده شیمیایی(CRTZ=ChemoReceptorTriggerZone)موجب ایجادتهوع و استفراغ میشوند. CRTZ  رسپتورهای فراوانی داردکه تحریک آنها ایمپالسهای تهوع زارا به مرکزاستفراغ درساقه مغزارسال کرده وموجب تحریک رفلکس استفراغ میشود(2). ریسک  فاکتورهای تهوع واستفراغ پس ازعمل جراحی وبیهوشی ،شامل:جنس مونث ، سابقهPONV ، میگرن ، سابقه بیماری حرکت(motion sickness) ، اضطراب ، مصرف مخدرحین وپس از جراحی ، مدت زمان طولانی بیهوشی وانواع خاصی ازاعمال جراحی میباشد(2) . هیپوتانسیون وهیپوکسی حین وپس ازجراحی وتغییر ناگهانی پوزیشن(وضعیت)بیمارنیزازعوامل ایجادتهوع واستفراغ حین وبعدازعمل جراحی میباشد(4) . بعضی ازاعمال جراحی باشیوع بالای PONV همراهندکه شامل : تمپانوپلاستی ،آدنوتانسیلکتومی، جراحی پستان، لاپاروسکوپی، جراحی شکم، هیسترکتومی وجراحی استرابیسم میباشد. در بیمارانیکه اعمال جراحی بزرگ شکم و ژنیکولوژیک داشته اند ،PONV تا 50% شیوع دارد(2). شیوع تهوع واستفراغ حین وپس ازعمل درخانمهای حامله ای که جهت سزارین تحت بیحسی نخاعی (اسپاینال)  قرار گرفته وداروی ضدتهوع دریافت نکرده اند ، بین50-80% گزارش شده است(5)(6)(7) . برای پیشگیری ودرمان تهوع واستفراغ روشهای متفاوتی وجوددارد . بعنوان مثال باپیشگیری ازهیپوتانسیون وهیپوکسی حین وپس ازعمل ونیزاجتناب ازتغییرپوزیشن ناگهانی بیمارمیتوان ازتهوع واستفراغ جلوگیری نمود(4) . ضمنا داروهای مختلفی نیزبدین منظوراستفاده میشودکه میتوان از:متوکلوپرامید،دروپریدول واوندانسترون نام بردولی استفاده ازاین داروها با عوارض جانبی همراه است. مثلامتوکلوپرامید یک آنتاگونیست دوپامینی است وبامهار گیرنده های دوپامین درCRTZ باعث مهاریاکاهش تهوع واستفراغ میشود،دارای عوارض جانبی بالقوه ای مثل:تاکیکاردی، بیقراری، خواب آلودگی، علائم اکستراپیرامیدال وواکنشهای دیستونیک میباشد(4) . بروز این عوارض منجر به حالت ناخوشایندی برای بیماران شده وتاءخیردرترخیص ازبیمارستان رابدنبال خواهدداشت(8) .درکناردرمانهای دارویی متداول، میتوان ازروشهای دیگری مانند طب سوزنی(Acupuncture)وطب فشاری (Acupressure)بهره برد . طب سوزنی پیشینه ای حدود3000 سال قبل داردویکی ازروشهای سنتی چینی برای درمان ناراحتیهایی ازقبیل تهوع واستفراغ است(9). طب سوزنی شامل تحریک مناطق آناتومیکی خاصی برروی پوست است که باروشهای متفاوت تهاجمی(سوزن یاتزریق)یاغیرتهاجمی(تحریک الکتریکی ازطریق پوست ،فشارولیزر)این تحریک انجام میشود. سوزنهایی که دراین نقاط واردمیشوندبوسیله روشهای گوناگونی مثل تکان دادن دستی، تولیدحرارت وگرم کردن سوزن، فشاربرسوزن، لیزروالکتریسیته ایجادتحریک میکنند(10) . طب فشاری یکی اززیرشاخه های طب سوزنی است که دراین روش، نقاط طب سوزنی توسط فشاریا وسیله دیگری(مثل تزریق3-2 میلی لیترمایع درآن نقاط)تحریک میگردد(11) . نقطه ایکه بیشترین کاربردرا برای درمان تهوع واستفراغ درطب سوزنی وطب فشاری دارد، نقطه p6(نیگان– Neiguan)است(12) . نقطه p6درسطح قدامی ساعد ، بین تاندونهای عضلات پالماریس لونگوس وفلکسور کارپی رادیالیس درفاصله4 سانتی متر پروگزیمال نسبت به چین مچ دست ودرعمق یک سانتیمتر از سطح پوست قراردارد(10) . برخلاف درمانهای متداول دارویی، طب سوزنی وطب فشاری فاقد عارضه جدی بوده وانجام آنهاساده وقابل پذیرش برای بیماران میباشد، لذا جایگزین خوبی برای تجویز داروهای ضدتهوع ودرمان تهوع واستفراغ پس ازعمل محسوب میشوند(8) . طرفداران دوروش طب سوزنی وطب فشاری براین باورند که سلامت یک فردبه تعادل سطح انرژی دربدن بستگی دارد، بطوریکه سطح انرژی کلی بدن بایدتعادل داشته باشد. یک فرضیه مطرح میکند که انرژی دربدن از خلال راههایی که بعنوان نصف النهار بدن(Meridian)نامیده میشوند، جریان می یابد واین تکنیکها(طب سوزنی وطب فشاری )باواسطه دستکاری این نصف- النهارها منجربه ذخیره وتعادل انرژی دربدن میشوند(13)(10) .تئوری سنتی که درموردطب سوزنی وجوددارد آنستکه طب سوزنی، جریان انرزی دربدن را تغییر میدهدو تعادلی ازانرزی در بدن ایجاد میکند . مطالعات اخیر نشان داده اند که طب سوزنی پایه علمی دارد، بدین صورت که طب سوزنی باعث تحریک اعصابی باآستانه تحریک بالاوقطرکم شده ومتعاقبا موجب فعال شدن نورونهای طناب نخاعی، ساقه مغز و هیپوتالاموسونهایتا ترشح اوپیوئیدهای اندوژن میشود. نکته جالب اینکه اثرضددردطب سوزنی توسط نالوکسان آنتاگونیزه میشود . سایر مکانیسمهاازقبیل:تعدیل سیستم ایمنی، مهارپاسخ التهابی وتغییرسطح هورمونی نیزپیشنهادشده است(10) . مکانیسم اثرضدتهوع واستفراغ طب فشاری وطب سوزنی درنقطهp6 هنوز بطور کامل کشف نشده است ولی احتمالاتحریک واردبراین نقطه( که نزدیک عصب مدیان قرار دارد)، موجب رهاشدن ماده ای عصبی شیمیایی گردیده ، که بنوبه خود CRTZ رادرمغزغیرحساس کرده وازتهوع و استفراغ ثانویه ناشی ازداروهای وریدی یااستنشاقی یاشیمی درمانی و... جلوگیری میکند (8) . نکته قابل توجه اینکه مهار حسی عصب مدیان بالیدوکایین باعث مهاراثرضدتهوع نقطهp6 میشود(14) .باوجود این، اگرCRTZ حساس شودفائق آمدن برآن یاغیرحساس کردن آن توسط ماده  عصبی شیمیایی مشکل است( 8) . بنابراین بنظرمیرسدکه انجام این روشها قبل ازآغاز تحریک تهوع زا اهمیت داشته باشد، فلذا رعایت زمان بندی مناسب انجام درمان اهمیت دارد(15) . توصیه میشود تحریک نقطهp6 قبل ازاینداکشن بیهوشی باشد. درعین حال دربعضی مطالعات دیده شده که تحریک پس ازعمل ممکنست به همان اندازه ویابیشتر اثر داشته باشد. دراطفال تحریک بلافاصله قبل ازبروزاستفراغ ودراطاق ریکاوری موثربوده است(10) .پیشرفت درروشهای تصویربرداری عصبی (Neuroimaging) ،ازقبیل:توموگرافی پوزیترون امیسیون(PET)وMRI عملکردی(Functional MRI) تعیین اثرطب سوزنی وطب فشاری برروی مغز انسان راامکانپذیر ساخته است(10) . بوسیلهf.MRI مشخص شده که پس از20 دقیقه ازتحریک نقطهP6 درطب فشاری تغییرات قابل ثبتی درمغزانسان ایجاد میشود(16) . استفاده از طب فشاری جهت پیشگیری یاکاهش تهوع و استفراغ درموارد ذیل توصیه شده است:   الف)تهوع واستفراغ بعدازاعمال جراحی وبیهوشی    ب)بیماری صبحگاهی(Morning Sickness)    ج)تهوع واستفراغ حین وبعدازشیمی درمانی   د) تهوع واستفراغ حین تجویزمرفین وموادمخدربعداز عمل جراحی    ه)اعمال جراحی سزارین تحت بیحسی نخاعی   و)تهوع واستفراغ شدیدحاملگی(13) . اشاره شدکه جهت پیشگیری ازتهوع واستفراغ ،ازطب فشاری درنقطهp6 استفاده میشود. بدین صورت که ازوسیله ای بنام بانددریایی(Sea Band) یاباندفشاری مچی یاRelief-Band استفاده میشود. این وسیله نوعی باندالاستیک است که دارای یک دکمه درسطح داخلی است وباقراردادن این دکمه برروی نقطه نیگان (p6) ، فشار ثابتی به این نقطه وارد میشود(17) . میزان فشارباندفشاری بایددرحدی باشدکه درناژ وریدی مختل نشده وتغییری درنبض شریانی ایجادنشودوباوصل نمودن انگشت به پالس اکسیمتر، اشکالی درپالس اکسیمتری ایجاد نشودودرعین حال بیماردر مچ دست خوداحساس فشار نماید(13) . براساس مطالعات انجام شده مشخص شده که طب فشاری جهت جلوگیری ازتهوع واستفراغ پس ازعمل(PONV) براوندانسترون ارجحیت دارد . بطوریکه دربیمارانیکه تحت عمل جراحی کوله- سیستکتومی لاپاروسکو  پیک  قرارمیگیرند ، طب فشاری به اندازه اوندانسترون وریدی(4 میلی گرم)درجلوگیری ازPONV مفیداست(18) .ازطرف دیگراغلب تحقیقات پیشنهاد میکنندکه استفاده ازطب فشاری درp6 درمقایسه باداروهای ضداستفراغ اثربیشتری درجلوگیری ازتهوع درمقایسه بااستفراغ دارد(18) . همانطوریکه گفته شد،تهوع واستفراغ حین و پس ازعمل درخانمهای حامله ایکه جهت سزارین تحت بیحسی نخاعی(اسپاینال) قرارمیگیرند شیوع بالایی دارد. مادر این مطالعه قصدداریم تاثیراستفاده ازطب فشاری درکاهش میزان تهوع واستفراغ دراین بیماران رابررسی کنیم. لذادریک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسویه کور، تعداد126 خانم حامله ایکه جهت ختم حاملگی در انتهای بارداری کاندیدعمل سزارین بوده وتحت بیحسی نخاعی قرارخواهندگرفت ، بدوگروه موردوشاهد تقسیم میشوندونیمساعت پیش ازانجام بیحسی نخاعی برای این بیماران باندفشاری مخصوص بسته میشود.(درگروه مورد مطالعه، دکمه باندفشاری روی نقطهp6 ودرگروه شاهدباندمچی بدون دکمه به دست بیماران بسته میشود) .پس ازبیحسی نخاعی، میزان بروزتهوع واستفراغ حین عمل،درمدت اقامت در ریکاوری ،تا2 ،4 و6 ساعت پس ازعمل بررسی شده ودرانتهای مطالعه این میزان دردوگروه مقایسه خواهد شد .  برای بررسی شدت تهوع بیماران میتوان از روش امتیاز دهی  VAS استفاده کردکه بیماران به حالت بدون تهوع خود نمره صفر و به حالت با بیشترین میزان تهوع ممکن ، نمره 10 و به حالتهای دیگر ، با توجه بمیزان تهوع از صفر تا 10 امتیاز خواهد داد و یا از روش طبقه بندی تهوع به سه گروه خفیف ، متوسط و شدید استفاده نمود . در این روش ، تهوع خفیف : تهوع بدون ایجاد ناراحتی قابل توجه برای بیمار – تهوع متوسط : تهوع با شدت بیشتر و ناراحت کننده برای بیمار بدون ایجاد استفراغ و قابل تحمل – تهوع شدید : تهوع همراه با استفراغ و درمان شده با متوکلوپرامید تعریف میشود .	بيان مسئله (Problem Statement)
1.    در تحقیقی که دکتر اشتاین و همکاران در سال 1997 در دانشگاه کلمبیای نیویورک آمریکا ، جهت مقایسه متوکلوپرامید وریدی و طب فشاری جهت پیشگیری از تهوع و استفراغ در عمل جراحی سزارین تحت بیحسی نخاعی بر روی 75 بیمار انجام دادند، بیماران بطور تصادفی به سه گروه 25 نفری تقسیم شدند. گروه اول ، باند فشاری + 2 میلی لیتر سالین وریدی ، گروه دوم ، باند مچی پلاسبو + 10 میلی گرم متوکلوپرامید وریدی و گروه سوم، باند مچی پلاسبو + 2 میلی لیتر سالین وریدی دریافت کردند. در این مطالعه 15 دقیقه قبل از بیحسی نخاعی ، باند فشاری دو طرفه به مچ بیماران گروه اول بسته شده و در گروه دوم و سوم نیز باند پلاسبو بسته شد. و درست هنگام ورود به اطاق عمل ، مایعات تزریقی وریدی به شرح فوق تزریق شد. سپس بیماران به روش بیحسی نخاعی ، تحت بیهوشی قرار گرفتند. نتیجه حاصل از این مطالعه به این شرح بود که متوکلوپرامید وریدی و طب فشاری تقریبا به یک میزان از تهوع بیماران پیشگیری نمودند ولی طب فشاری به اندازه متوکلوپرامید وریدی در کاهش میزان استفراغ موثر نبود (19) . 2.    در تحقیقی که توسط دکتر نوید نورایی و همکاران در سال 1386 در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی جهت بررسی مقایسه ای اثر طب فشاری و متوکلوپرامید در پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی    کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک انجام شد، تعداد 150 بیمار که در کلاس ASA 1و2 تحت عمل جراحی کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک قرار گرفته بودند، طی یک کارآزمایی بالینی دو سویه کور تصادفی مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران بطور تصادفی به 3 گروه 50 نفره تقسیم شدند: درگروه اول که بعنوان گروه کنترل در نظر گرفته شده بود ، هیچگونه درمان طبی یا طب فشاری استفاده نشد و باند مچی در نقطه ای غیر از p6 قرار داشت. گروه دوم شامل بیمارانی بود که تحت عمل با متوکلوپرامید وریدی بمیزان 0.2 میلی گرم / کیلوگرم در انتهای عمل قرار گرفتندو باند مچی در نقطه ای غیر از p6 قرار داشت. و گروه سوم شامل بیمارانی بود که باند فشاری را در نقطه p6 نیمساعت قبل از القای بیهوشی تا هنگام ترخیص از ریکاوری داشتند.نتیجه حاصله به این شرح بود که وقوع تهوع و استفراغ بعداز عمل مشخصا در گروه دریافت کننده متوکلوپرامید و گروه طب فشاری طی 2 و 6 ساعت بعد از عمل کمتر بود. ضمنا شدت تهوع در گروه طب فشاری پایینتر بود (20)  3.    در تحقیقی که توسط دکتر چیومینگ هو و همکاران در بیمارستان Taipei Veterans دانشگاه یانگ مینگ تایوان در سال 2006 انجام شد و با عنوان طب فشاری p6 از استفراغ حین بیحسی نخاعی برای سزارین جلوگیری نمی کند. در مجله Anesthesia & Analgesia  2006 منتشر شد ، طی یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دو سویه کور برروی 110 خانم حامله که کاندید عمل جراحی سزارین بودند، این بیماران به دو گروه تقسیم شدند . در گروه مورد مطالعه نیم ساعت قبل از بیحسی نخاعی ، باند فشاری بصورت دو طرفه در نقطه p6 بسته شد و در گروه شاهد نیز باند مچی ( پلاسبو) از همین زمان مورد استفاده قرار گرفت.نتیجه حاصل از ای مطالعه این بود که استفاده پروفیلاکتیک از باند فشاری از تهوع و استفراغ حین عمل سزارین تحت بیحسی نخاعی پیشگیری نکرده و میزان تهوع واستفراغ در هر دو گروه حین عمل برابر بود (21) . 4.    در تحقیقی  که توسط لی مای و همکارانش در دانشگاه پزشکی بوسان کره جنوبی در سال 2008 بر روی 40 بیمار که تحت عمل جراحی گوش میانی قرار گرفته بودند انجام شد، اثر طب فشاری در نقطه نیگان در وقوع تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی گوش میانی مورد بررسی قرار گرفت. در یک مطالعه کارآزمایی بالینی دو سویه کور تصادفی ، بر روی 40 بیمارفوق ، این بیماران به دو گروه مورد( یا گروه باند فشاری ) و شاهد تقسیم شدند و در هر دو گروه نیم ساعت قبل از عمل جراحی تا 24 ساعت پس از عمل باند فشاری یا باند مچی پلاسبو مورد استفاده قرارگرفت. نتیجه حاصله از این قرار بود که، طب فشاری در نقطه p6 یک روش موثر در کاهش تهوع برای بیمارانی که تحت عمل جراحی گوش میانی قرار گرفته بودند ، می باشد (22) . 5.    در تحقیقی که در سال 1382 توسط دکتر افهمی و همکاران در دانشگاه علوم پزشکی تبریز با عنوان معرفی یک روش غیر فارماکولوژیک برای پیشگیری از تهوع و استفراغ در عمل سزارین با بیحسی اسپاینال انجام شد،  در یک مطالعه دو سویه کور توصیفی ، بیماران به سه گروه تقسیم شدند: در گروه اول باند فشاری در نقطه p6 +2 میلی لیتر نرمال سالین وریدی مورد استفاده قرار گرفت. در گروه دوم باند مچی پلاسبو+10میلی گرم متوکلوپرامید وریدی استفاده شد و در گروه سوم باند مچی پلاسبو + 2 میلی لیتر نرمال سالین وریدی مورد استفاده قرار گرفت. سپس میزان تهوع و استفراغ در سه گروه توسط برنامه نرم افزاری SPSS آنالیز شد. نتایج حاصله بدین شکل بود که طب فشاری در نقطه p6 به میزان متوکلوپرامید وریدی در کاهش تهوع واستفراغ موءثر است و پیشنهاد شده است که بدلیل عدم وجود عوارض جانبی در مورد طب فشاری ، بعنوان یک روش کلینیکی موثر جهت کاهش تهوع و استفراغ در این بیماران مورد استفاده قرار گیرد (23) . 6.    در تحقیق دیگری که توسط منتظری و همکاران در سال 1379 در دانشگاه اهواز انجام شده و با عنوان ارزیابی اثر طب فشاری بر تهوع و استفراغ حین و بعد از عمل سزارین تحت بیحسی نخاعی در خانمهای  حامله ای که به بیمارستان رازی مراجعه کرده اند ، در مجله علمی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اهواز منتشر شد. در این مطالعه که بر روی 100 خانم حامله انجام شد، این بیماران بطور تصادفی به دو گروه 50 نفره طب فشاری و کنترل تقسیم شدند. در گروه طب فشاری 15 دقیقه قبل از القای بیهوشی باند فشاری در نقطه p6 بسته شده و در گروه کنترل هیچ داروی ضد تهوعی استفاده نشده و باند مچی نیز بسته نشد. سپس تمام بیماران از نظر بروز و شدت استفراغ حین و 2 ساعت پس از سزارین بررسی شدند. و نیز دو گروه از نظر زمان بروز تهوع و استفراغ و نیز نیاز به داروی ضد تهوع مورد مقایسه قرار گرفتند.نتایج این طرح موید آن بود که طب فشاری در کاهش تهوع حین عمل موثر نیست ولی طب فشاری در کاهش میزان و شدت تهوع و استفراغ بعد ازعمل موثر میباشد. در ضمن کاهش معنی داری در میزان استفاده از داروهای ضد استفراغ بین دو گروه مشهود بود (24) . 7.        در تحقیقی دیگر که توسط قره باغیان و همکاران در سال 1381 در بیمارستان امام خمینی به انجام رسید، با عنوان ارزیابی اثر طب فشاری در پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از عمل سزارین در بیمارستان امام خمینی در مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبتهای ویزه ایران به چاپ رسید.در این مطالعه اثر استفاده از طب فشاری در بیمارانی که جهت سزارین تحت بیهوشی عمومی قرار گرفتند و از باند فشاری برای آنها استفاده شد با افرادی که با همین شرایط باند فشاری استفاده نکردند مورد مقایسه قرار گرفتندکه تفاوت معنی داری در میزان تهوع و استفراغ در این دو گروه در اطاق ریکاوری وجودداشت و طب فشاری در کاهش تهوع و استفراغ موثر بود (25) . 8.    در مطالعه دیگری که توسط دکتر سوسن آبادی و همکاران در در دانشگاه علوم پزشکی اراک در سال 1380 انجام شد، و با عنوان مقایسه اثر کلینیکی تزریق وریدی متوکلوپرامید و طب فشاری در جلوگیری از تهوع واستفراغ متعاقب بیهوشی عمومی بعد از اعمال جراحی در مجله ره آورد دانش سال 1380 منتشر شد. در این مطالعه که یک مطالعه تجربی در سطح کارآزمایی بالینی بود و بصورت نمونه گیری تصادفی انجام شده است ، تعداد 420 بیمار که جهت اعمال جراحی شکم (لاپاراتومی) به اطاق عمل بیمارستان ولی عصر(عج) اراک مراجعه نموده بودند، به سه گروه 140 نفره ، شامل: گروه طب فشاری ، گروه متوکلوپرامید و گروه شاهد تقسیم شده و مطالعه بصورت مقایسه ای و جمع آوری اطلاعات از طریق پرسشنامه و تجزیه و تحلیل آماری صورت گرفت. نتیجه این پزوهش آن بود که بیمارانی که طب فشاری یا متوکلوپرامید در خلال بیهوشی عمومی برای اعمال جراحی شکم دریافت کرده بودند، نسبت به گروه شاهد تهوع واستفراغ کمتری داشتند . ودر وقوع تهوع واستفراغ بین دو گروه بیمارانی که طب فشاری یا متوکلوپرامید دریافت کرده بودندف اختلاف معنی داری وجود نداشته و تقریبا تاثیر یکسانی داشتند و با توجه به نتایج این پزوهش استفاده از طب فشاری بعنوان یک روش غیر تهاجمی و غیر دارویی کم هزینه و بدون عارضه جانبی جهت جلوگیری  یا کاهش تهوع واستفراغ بعد از اعمال جراحی و بیهوشی عمومی پیشنهاد شده است (4) . 9.    در مطالعه دیگری که توسط دکتر سوسن آبادی و همکاران در در دانشگاه علوم پزشکی اراک در سال 1382 انجام شد، و با عنوان بررسی اثر طب فشاری در درمان تهوع واستفراغ دوران بارداری در مجله دانشگاه علوم پزشکی اراک ( ره آورد دانش) به چاپ رسید، در این مطالعه به بررسی کارآیی روش طب فشاری در درمان تهوع واستفراغ  بارداری ( در ماههای اولیه بارداری ) پرداخته شده است .که طی آن در یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی تعداد 120خانم باردار که با شکایت تهوع و استفراغ به درمانگاههای پره ناتال و مطبهای خصوصی شهر اراک مراجعه و به کلینیک درد علوی ارجاع شده بودند ، مورد بررسی قرار گرفته اند. این افراد با تکمیل پرسشنامه و به صورت تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند . در گروه مورد مچ بند طب فشاری در محل مناسب و در گروه شاهد در محل نامناسب به مدت 90 دقیقه بسته شده و این خانمها طی سه مرحله پیاپی به فاصله 24 ساعت پیگیری شده و پاسخ به درمان در آنها مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتیجه حاصل از این تحقیق به این صورت بود که میزان تهوع واستفراغ در گروه مورد بطور معنی داری نسبت به گروه شاهد کاهش داشت. بنحویکه پس از پایان مراحل مطالعه میزان بهبود علائم در گروه مورد بیش از شش برابر گروه شاهد بود و طی مطالعه هیچ عارضه جانبی خاصی در افراد تحت مطالعه مشاهده نگردید (26) . 10.    در مطالعه ای دیگر تهمینه صالحیان و همکاران در دانشگاه علوم پزشکی اهواز ودر سال 1384 به مقایسه تاثیر طب فشاری و پیریدوکسین بر شدت تهوع واستفراغ بارداری در زنان نخست زا پرداختند. در یک مطالعه کارآزمایی بالینی پزوهشگر با حضور در مراکز بهداشتی درمانی شهرستان اهواز از بین زنانی که برای اولین بار حامله شده و در زمان انجام پزوهش جهت دریافت خدمات دوران بارداری به مراکز مربوطه مراجعه کرده و دارای تهوع واستفراغ بودند، تعداد 100 نفر بصورت مبتنی برهدف انتخاب و بطور تصادفی در دو گروه 50 نفری قرار گرفتند. جهت درمان تهوع واستفراغ گروه اول تحت تاثیر طب فشاری با استفاده از نواری بنام سی باند قرار گرفته و گروه دوم روزانه 40میلی گرم ویتامین B6  دریافت کردندو درمان بمدت 4 روز برای هردو گروه انجام شد. نتایج نشان داد که استفاده از ویتامین B6 و سی باند (باند فشاری) موجب کاهش شدت تهوع و دفعات استفراغ میشود و نیز طب فشاری در مقایسه با B6 در کاهش دفعات استفراغ موثرتر بود ه و از نظر شدت تهوع بین دو گروه بعد از درمان تفاوت معنی داری مشاهده نشد. و نتیجه گیری شد که طب فشاری نسبت به ویتامین B6 تاثیر بیشتری بر بهبودی استفراغ بارداری دارد (27) . 11.   در مطالعه دکتر داریوش ابطحی و همکاران در دانشگاه علوم پزشکی زابل در سال 1381 و 1382 ، جهت بررسی استفاده از طب فشاری در پیشگیری از تهوع واستفراغ پس از جراحی ، در یک مطالعه تصادفی دوسویه کور در بیمارستان سیدالشهدای شهر زهک از توابع زابل در استان سیستان و بلوچستان تعداد 58 بیمار کاندید اقدامات جراحی کوتاه مدت بطور مساوی به دوگروه مطالعه و شاهد تقسیم شدند. 30 دقیقه قبل از القای بیهوشی در هردو دست 3 میلی لیتر نرمال سالین در گروه مطالعه در نقطه P6 و در گروه شاهد در منطقه ای بی اثر تزریق شده و سپس دو گروه از نظر میزان تهوع واستفراغ پس از جراحی مقایسه شدند. نتایج حاصله نشان داد که تزریق در نقطه p6 سبب کاهش بروز تهوع واستفراغ پس از جراحی  میگردد. و بنابراین جایگزین مناسبی برای درمان متداول ضد تهوع واستفراغ میباشد (28) . در یک مطالعه مروری توسط ابراهام جی در سال 2008 در دانشگاه کانورتی ، به بررسی اثر پیشگیری کننده طب فشاری و طب سوزنی بر تهوع واستفراغ پس از عمل در بزرگسالان پرداخته شده است. در این مطالعه نتایج 10 پزوهش در زمینه بررسی اثر طب فشاری و طب سوزنی در درمان تهوع واستفراغ پس ازعمل مورد مقایسه و بررسی قرار گرفته و نتایج حاصله بدین ترتیب بود که : در 3 پژوهش که البته از نظر تعداد نمونه کوچک بوده و مشکلات دیگری نیز در انجام مطالعه وجودداشته است، طب فشاری به عنوان روشی موثر در پیشگیری از تهوع واستفراغ پس از عمل قلمداد شده است. ولی بقیه مطالعات طب فشاری و طب سوزنی را روشهای غیر موثری در پیشگیری ودرمان تهوع واستفراغ پس از عمل در بزرگسالان دانسته بودند.ایشان پیشنهاد کرده است که مطالعات بیشتری جهت بررسی اثربخشی طب سوزنی و طب فشاری در کاهش تهوع واستفراغ پس از عمل باید انجام شود (29) .	بازنگري متون علمي ‌(Literature review)
پزشكي	دانشکده / مرکز هدف
	گروه هدف
كاربردي	نوع طرح
كارآزمايي باليني تجربي	نوع مطالعه
رزيدنتي	مقطع پايان نامه
تهوع واستفراغ ازعوارض شایع حین وپس ازعمل جراحی است که بعضی ازاعمال جراحی باشیوع بالای تهوع واستفراغ پس ازعمل همراهند.این میزان درخانمهای حامله ای که جهت سزارین تحت بیحسی اسپاینال قرارمیگیرند،بین 50-80% است. تهوع واستفراغ پس ازعمل معمولاخودبخودمحدود میشود،ولی بعضی مواردنیازمند اقدامات درمانی میباشد.داروهایی مثل:متوکلوپرامیدتجویزمیشوندکه باعوارض جانبی همراهند.ازروشهایی مثل طب سوزنی وطب فشاری نیزمیتوان سودبردکه فاقدعارضه جدی میباشند. مادراین مطالعه تاثیراستفاده ازطب فشاری درکاهش میزان تهوع واستفراغ در خانمهای حامله ای که جهت سزارین تحت بیحسی اسپاینال قرارمیگیرندرابررسی خواهیم کرد،لذادریک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسویه کور،تعداد 126 خانم حامله ئ کاندیدعمل سزارین بابیحسی اسپاینال بطورکاملاتصادفی انتخاب ،وبدوگروه موردوشاهدتقسیم شده وازنیمساعت قبل ازبیحسی اسپاینال برای بیماران باندفشاری بسته میشود.پس ازبیحسی اسپاینال میزان بروز تهوع و استفراغ حین عمل،درمدت اقامت درریکاوری،تا2،4و6ساعت پس ازعمل بررسی شده ودرانتهای مطالعه این میزان دردوگروه مقایسه خواهدشد.	اهميت بحث، ضرورت طرح و روش اجرا (به صورت خلاصه حداکثر در 200 کلمه به زبان فارسي نوشته شود (

بازگشت